Waargebeurde verhalen

Ousi (15) komt uit een eenoudergezin en is zes jaar geleden aangemeld bij Big Brothers Big Sisters.
Hij woont alleen met zijn moeder sinds zijn vader overleed toen Ousi net twee werd. In een klap kwam zijn moeder er alleen voor te staan en moest vier kinderen opvoeden zonder enige opleiding en werkervaring. Zonder vader figuur in zijn leven en een moeder die hard werkt om haar gezin te onderhouden voelt Ousi zich verwaarloosd. Via een mentor op school hoort hij voor het eerst van de stichting Big Brothers Big Sisters en besluit zich aan te melden.

Het eerste jaar kreeg hij een Big Sister toegewezen waar hij een jaar lang met plezier samen mee optrok. De Big Sister moest het helaas na een jaar stopzetten omdat ze andere verplichtingen had maar Ousi bleef nog bij de stichting. Hij kwam daardoor weer op de wachtlijst en na een klein jaar werd hij gebeld dat er een nieuwe match gemaakt was. Hij was inmiddels al bijna vergeten dat hij nog op de lijst stond maar kon zijn geluk niet op toen het telefoontje kwam.

Zijn match was Robert (41) uit Barendrecht, iemand die al veel aan vrijwilligerswerk deed, maar er graag nog iets bij wilde doen. Beide hadden geen idee dat dit het begin zou zijn van een mooie hechte vriendschap.

‘Robert kan niet echt voetballen, maar aanmoedigen dat kan hij zeker’.

Ousi was ongeveer elf toen hij zijn eerste ontmoeting had met Robert. Hij kwam Ousi thuis ophalen en ze gingen film kijken. De allereerste keer was wat onwennig maar al gauw bleek dat de twee veel gemeen hadden. Er was naar eigen zeggen een klik.

Ze kregen allebei een Rotterdampas en hebben in het eerste jaar heel Rotterdam gezien. Ze zijn samen naar de Euromast geweest, het Plaswijckpark en allerlei andere leuke activiteiten. Ousi vond het fijn dat hij leuke dingen kon doen met een echte vriend, iemand buiten zijn gezin om. Robert woont in Barendrecht en Ousi in Hoogvliet. Maar dat speelt voor beide geen rol. Ze zagen elkaar in het begin elke week. Nu vier jaar later hebben ze nog steeds een hechte band en onderhouden ze het contact.  Ze zien elkaar nu iets minder vaak vanwege het drukke tienerleven van Ousi, maar telefonisch contact is er nog zeker elke week. 

Robert heeft zijn kleine maatje zien opgroeien van jongetje naar een heuse tiener. Waar Robert eerst langs ging bij een school musical van groep 8, rijdt hij nu met Ousi het hele land door naar voetbalwedstrijden. Ousi heeft zich in de afgelopen jaren ontplooit tot een ware voetballer met veel potentie. Hij speelt nu nog bij Sparta maar zijn eerste contract met Feyenoord staat al op de planning. Op de vraag of hij wel eens met Robert voetbalt, lacht hij hartelijk en zegt dat dit helaas niet kan: ‘Robert kan niet echt voetballen, maar aanmoedigen dat kan hij zeker’. Het is Ousi zijn droom om later bij de eerste selectie van Feyenoord te spelen en door het leven te gaan als profvoetballer. Robert moedigt deze droom aan en gelooft in hem. Totdat het zo ver is zit Ousi nog op de middelbare school. Ook hier is Robert onmisbaar. Hij helpt hem met zijn wiskunde huiswerk. Ousi vertelt hoe hij steeds vaker met de handen in het haar zitten en Robert dan even snel een berichtje stuurt om te kijken of hij de oplossing weet.
De twee vrienden zijn ook hecht met elkaars familie. De ouders van Robert beschouwt Ousi als zijn eigen opa en oma, en ook neefjes en nichtjes ziet hij regelmatig. Ze komen dan bij elkaar om een balletje te trappen of spelletjes te spelen. Maar ook Robert is bekend met Ousi zijn familie. Zo kent hij zijn broers en zus, en heeft ook regelmatig contact met zijn moeder. Robert bekent dat hij hierdoor veel heeft geleerd van de Marokkaanse cultuur. Zo snapt hij nu pas echt hoe de Ramadan werkt en wat het allemaal inhoudt. Het gematched zijn is als het ware een wisselwerking, je leert veel van elkaar. De Little heeft veel steun aan de Big maar andersom levert het voor de Big ook veel op.